Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Διλληματα

Πρεπει να ακούμε τις ανάγκες μας, το τι ζητάει το σώμα μας ή τις επιθυμίες μας, δηλαδή την καρδιά μας/ψυχή μας?

Το θέτω γενικά για αρχή, ώστε ο καθένας να τοποθετηθεί πρώτα όπως αυτός το νιώθει πιο κοντα στους δικούς του προβληματισμους.


Και σε δευτερο επιπεδο, θέτω την βάση, τη ουσία αν θέλετε του δικού μου χμμμ προβληματισμού (για να μη πώ τπτ άλλο)

Οπως το σκεφτόμουν εγώ λοιπον και ξεκίνησε αυτο το ωραιοτατο θέμα για φιλοσοφία.

Ειναι καλύτερο να ακούς τις ανάγκες του σωματος σου για την σεξουαλικότητα, που κακα τα ψέματα είναι σημαντικός παραγοντας ή τα συναισθηματα σου?
Λεγοντας συναισθηματα, εννοω πως θες κατι απολύτως συγκεκριμένο, το οποιο για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν το έχεις.

Τι είναι καλύτερο? Να ικανοποιησεις τις σεξουαλικες σου αναγκες "με τον πρωτο τυχόντα" άκόμα κι αν πιθανότατα μετά νιωσεις συναισθηματικά σκατα, γιατι ουσιαστικά θες και συντροφικοτητα μαζι γιατί δεν σε καλυπτει η στείρα σεξουαλική επαφή?

Η να αγνοεις τις αναγκες, και να επικεντρωθείς στην αναζητηση της συντροφικότητας, που οντας έχοντας, αυτό το συγκεκριμενο στο μυαλό σου, δεν αφήνεσαι να έχεις την ευκαιρία να το έχεις, οποτε μένεις χωρις τίποτα?


Και αν επιλέξεις το πρωτο, για ποσο καιρο μπορεις να είσαι έτσι πριν τελικά μισησεις τον εαυτό σου για αυτό που επέλεξες να κάνεις?

Και αν επιλέξεις το δευτερο, ποσο καιρο μπορεις να αντέξεις πριν το ίδιο σου το σώμα κάνει επανασταση, γιατι του στερεις κάτι τελειως φυσικό, όπως την ανθρωπινη επαφη?


Και τελικά παρόλο που δεν υπάρχει σωστό/λάθος σε μια τέτοια επιλογή, μήπως και τα δυο σε κρατάνε πίσω?
Και μήπως δεδομένου πως τελικά αυτό που αναζητάς είναι η συντροφικότητα, η οποια είναι εξ ορισμού δύσκολη (εως σχεδον ακατόρθωτη) να βρεθει, και με τις δυο επιλογες βρισκεσαι τελικά σε αδιέξοδο?

Στην πρωτη μεν γιατι επιλεγοντας μια τετοια τακτική, οι άλλοι δεν θεωρουν πως αναζητας κάτι σοβαρο, δεν σε περνουν στα σοβαρά, και μπαινεις σε ένα φαυλο κύκλο που θα σαι τυχερός αν βγεις.

Ενω στη δευτερη τα πραγματα περιπλέκονται κι αλλο.
Ισως έρθει κι δεν το δεις. Ισως έρθει και το δεις, και το αγνοήσεις γιατί εισαι αλλου. Ισως δεν έρθει ποτέ γιατί το γραφεις με μελανι στο κουτελο σου (οπως αλλοι γραφουν μαλακας εντος!) (στην τελευταια κατηγορια ειμαι εγω!)



p.s Προσωπικά στο παρελθόν εχω επιλέξει και τους δυο δρομους. Σε δύο διαφορετικες φασεις στην ζωη μου, για διαφορετικα προσωπα/λογους/καταστασεις. Μεχρι στιγμής δεν "μετανιωσα" για την επιλογή του δρόμου, όσο κι αν στην 1η περιπτωση, μετανιωσα για κάποιες επιμέρους αποφάσεις που θα μπορούσα να αποφύγω.

Δν ψάχνω μια προσωπική απαντηση. Την δική μου την ξέρω.
Θέλω αυτό το συγκρεκριμένο κι ας μονάσω!
Θέλω αυτό το μοναδικό για μένα όποιο κι αν είναι το τίμημα.


Περιμένω όμως τις δικές σας τοποθετήσεις επι του θέματος! Τόσο στο γενικό όσο και στο ειδικό!


Και μια ερωτηση.
Πιστευει κανείς πως υπαρχει κι άλλη λύση (μια μέση δηλαδή) και πως εγώ είμαι τον άκρων? Θέλω να την ακούσω.



ps. Το άνω ποστ μου, θα το βρείτε και στο forum. Απλώς έκανα ένα copy paste με ελάχιστες αλλαγές...

3 αναταράξεις:

Glorfindel είπε...

apo th stigmh pou eisai [erwteumenos me]+[agapas] ena sugkekrimeno atomo tote prepei na eisai mono mono giauto... alliws anaireis ton eauto sou.

an apla niw8eis erwteumenos alla den sou ka8etai... tote pas gia alla

nomizw einai psilo-aplo

Glorfindel είπε...

P.S.

an eisai sth 1h 8esh gia polu kairo (milame GIA POLU)... tote nmzw prepei na psakseis an pragmatika 8a eprepe na niw8eis auta ta pragmata gia auton p ta niw8eis...

kai an "upokupseis" isws kai na mhn ta eniw8es...

SorroWords είπε...

Ma. ksekatharizw, etsi ki alliws kai sto κειμενο την θέση μου επ αυτού στο συγκεκριμένο πλαισιο, στην συγκεκριμένη φάση της ζωης μου για μένα προσωπικά.

"Θέλω αυτό το συγκρεκριμένο κι ας μονάσω!Θέλω αυτό το μοναδικό για μένα όποιο κι αν είναι το τίμημα."

Το ερωτημα είναι, πιο πολύ φιλοσοφικής φύσεως, πως αν τελικά αυτό οδηγεί κάπου,(επιλέγοντας ένα απο τους δυο δρόμους δήλαδη) δεδομενου οτι ψάχνεις τη συντροφικότητα ή εκ των πραγματων οδηγει σε ένα αδιέξοδο, διαφορετικό κάθε φορά, για τους λόγους που εξηγώ, ή αν τελικά υπάρχει ένας δρόμος (που εγώ δεν τον ξέρω) που οδηγεί στην συντροφικότητα. Που είναι και το θεωρητικώς ζητούμενο.